Pan Jezus przekazał mistyczce Alicji Lenczewskiej słowa dotyczące Bożej miłości, które mogą być pokrzepieniem dla każdego człowieka.
Alicja Lenczewska (1934-2012) była świecką, niezamężną kobietą, będącą z zawodu nauczycielką. Po swoim nawróceniu w wieku 51 lat doświadczyła po raz pierwszy mistycznego spotkania z Panem Jezusem. Rozmowy ze Zbawicielem stały się odtąd jej pokarmem duchowym i odmieniły jej życie. Spisane w dwóch tomach: Świadectwie oraz Słowie pouczenia, zostały po jej śmierci przebadane przez komisję teologiczną i otrzymały imprimatur wikariusza generalnego, biskupa Henryka Wejmana. Pan Jezus przekazał Alicji Lenczewskiej słowa dotyczące Bożej miłości, które mogą być pokrzepieniem dla każdego człowieka:
† Ja jestem Miłością. Moją naturą jest miłość, a Moim pragnieniem miłowanie. Dlatego was, ludzi, stworzyłem słabymi, bezsilnymi istotami, potrzebującymi Mojej miłości. Chcę wam dać wszystko. Tak wiele mam do rozdania – przychodźcie do Mnie wszyscy. Pragnę was oczyścić i uświęcić – dzieci Moje ukochane, zrodzone z miłości i dla miłości. Moja miłość jest nieograniczona i nigdy się nie skończy. Wy tylko otwierajcie swoje serca i bierzcie. Im więcej weźmiecie, tym większa będzie Moja radość. Wszystko: cały świat i każdy z was oddycha Moją miłością i dzięki niej istnieje. Moja miłość jest życiem. Wasze życie to Moja miłość w was (Ś. 355).
† Proś o miłość, a dam i wypełnię cię nią. Proś tylko o miłość – wszystko w niej się mieści i z niej wypływa. Ja jestem Miłością i pragnę być w pełni twego serca. Odkryj swoje serce i powiedz, jaki jest jego stan. Co jest twym życiem, co trudem, co bólem, co radością? (Ś. 576)
† Pragnij wypełniać Moją wolę i wypełniaj ją. Proś o pomoc. Przedstawiaj Mi wszystkie sprawy na bieżąco. Mów, co cię cieszy, co już zrobiłaś, a co jest trudne. Wszystko przynoś do Mnie z miłością i zawierzeniem. To będą codzienne twoje dary dla Mnie. Ja wszystko mam i wszystko posiadam, brak Mi tylko tych twoich darów.
Biegnij do Mnie ze wszystkim, co masz i co pojawi się przed tobą. Biegnij z radością, bo masz Ojca i Przyjaciela, który wszystko przyjmie i wszystkiemu zaradzi. I który cieszył się będzie, widząc twoją ufność i radość. Pragnę pomagać wszystkim. Tak niewielu zwraca się do Mnie, choć jestem obok nich i czekam z wyciągniętymi ramionami pełnymi miłości i mocy sprawczej (Ś. 223).
† Wszystko, co istnieje, uczynione jest z Miłości. I ty też uczyniona jesteś z Miłości. I jesteś naczyniem na miłość. A w tym naczyniu złożyłem ziarno życia wiecznego w Miłości.
Czy wyrośnie z niego roślina, czy zakwitnie, czy wyda owoce – zależy od ciebie. Od troskliwej uprawy i ochrony przez ciąg czasu, jaki ci daję, przez wykorzystanie darów łaski Mojej, jakie spływają na ciebie. Wypełnić trzeba naczynie kwiatami miłości i owocami czynów rodzących miłość w sercach dzieci Moich (SP 346).
† Kocham cię, moje dziecko, trwaj we Mnie. Nie zrażaj się żadnymi trudnościami ani tym, czego nie rozumiesz. Wszystko jest owocem Mojej woli i zmierza ku chwale Mojej. Poddaj się wydarzeniom, jakie postawię na twej drodze. Kocham cię i wszystko jest darem miłości dla ciebie (Ś. 694).
† Człowiek kształtuje się bardziej przez sytuacje niż przez Moje słowo. Dlatego los człowieka jest ciągiem sytuacji wychowujących go. Takie jest Moje działanie prowadzące do zbawienia każdego. Większość nie rozumie tego. Bronią się przed Moim zbawczym działaniem w ich życiu. I odrzucają, bo mają wolną wolę. Wybierają pozorne, doraźne dobro. Bo to, co nie jest ode Mnie, nie jest dobre, chociaż może stwarzać pozory dobra, by oszukać i oderwać ode Mnie. Często okazuje się złem już w tym życiu. Jeżeli człowiek to zrozumie, jest uratowany. Jeśli nie – brnie dalej do swej zagłady, jak ślepiec, bo nim w istocie jest. Jest to ślepota duszy, którą zabija z własnej woli. Tylko wielki wstrząs, ból lub pomoc drugiego mogą go powstrzymać i otworzyć oczy duszy. Bardzo pomocna jest modlitwa i ofiara za człowieka zagubionego. Zawsze przynosi skutek (Ś. 149).
† Każdy żyje na świecie tyle czasu, ile jest konieczne do uświęcenia jego duszy. Nie ma porównania między ludźmi. Każdy ma właściwy dla siebie czas, właściwe dla siebie warunki uświęcenia. Trzeba więc rozpoznawać swoją drogę do Boga i ufnie poddawać się prowadzeniu Mojemu.
Powołaniem każdego jest wspomaganie bliźnich w ich drodze zbawienia: świadczenie dobra i miłości Mojej. Nie sądź, że można uzyskać świętość, myśląc o sobie i zajmując się sobą. Trzeba myśleć o Bogu i w pokorze serca pragnąć Go. Oraz troszczyć się o bliźnich, by nie pomarli w grzechach swoich (SP 163).
